Had ik misschien nog eens geleerd om een band te plakken ook; geen overbodige luxe als je woont op een studentencomplex waar bierflesjes net zo makkelijk over het balkon vliegen als vuilniszakken de nacht voor vuilophaaldag.
Bezinning over deze gedachte volgt meestal de vrijdag daarop, als ik om half een achter m’n balie kruip en zo’n klein internationaal studentenkuiken me in paniek tegemoet komt rennen, een incompleet huurcontract wapperend in de hand. “Ik ben onlangs uit mijn kamer gezet en nou wil mijn oude huisbaas mijn borg niet terugbetalen,” komt er in steenkolen Engels uit en ik overweeg mijn steenkolen Spaans in de strijd te gooien, in de hoop dat deze de communicatie zal vergemakkelijken.
Op mijn vraag of ik het betalingsbewijs even mag zien, knippert het kuiken slechts met de ogen en verschiet lichtelijk van kleur. “Heb je anders het huurcontract voor me?” vraag ik behulpzaam, waarop ik acht pagina’s verbaal geweld onder mijn neus geduwd krijg, waar zowel de makers van het groene boekje, als de medewerkers van het ASVA rechtsbureau op zijn zachtst gezegd depressief van worden.
Ik zucht, maak een afspraak voor haar bij het rechtsbureau en zet haar op de lijst voor twee van de appartementen die we momenteel bij de balie beschikbaar hebben.
De naïveteit van deze mensen stemt mismoedig, maar het feit dat ik een medestudent kan helpen, vervult me even met intense tevredenheid.
“Had je ook nog een fiets nodig?” vraag ik nog als het meisje zich omdraait en wegloopt…